Υπάρχει έλλειψη.Τότε και τώρα

(Πρόταση: ακούστε αυτό παράλληλα)

"Κάποια μέρα θα έπρεπε να ξαναγράψω κάτι.Το σκέφτομαι συχνά,και μάλλον το έχω ανάγκη ώρες ώρες όπως τώρα,όπως σήμερα που ένιωσα πάλι ... και δίχως ... και που όλα μου φαίνονταν ανούσια,ακόμη και το να προσπαθήσω να ανοίξω ή έστω να παρακολουθήσω ένα διάλογο.Μου λείπουν πολλά πράγματα ρε γαμώτο,πρόσωπα που περνούσαμε ωραία μαζί και τώρα δεν είναι εδώ,είτε γιατί δεν μπορούν είτε γιατί δεν θέλουν,μέρη που πηγαινα(με) παλιά,πολλές στιγμές που θα θελα να ζήσω πάλι." Αρκετά για σήμερα όμως,θέλω να γράψω αλλά μου λείπει κάτι ακόμα και σε αυτό,η έμπνευση.Χωρίς έμπνευση ό,τι κι αν γράψω δεν θα χει νόημα,κι ας αρέσει στους άλλους δεν θα ικανοποιήσει εμένα,δεν θα είναι αυτό που ήθελα,άρα δεν θα χει νόημα.Θα μου ρθει κάτι αύριο,ή κι αν όχι αύριο σίγουρα μεθαύριο,δε βαριέσαι..
(Όλα αυτά -ελαφρώς επεξεργασμένα- από το Πάσχα,τέλος Απριλίου.)



Η συνέχεια στο σήμερα:Τελικά το μόνο που κατάφερα ήταν να γράψω ένα άρθρο τον Οκτώβριο που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια αφιέρωση.Από τη στιγμή που έφυγα όλα τ'άλλα άρθρα που επιχείρησα έμειναν ημιτελή προσχέδια,όπως η έμπνευση και ο ενθουσιασμός που έχω όταν τα ξεκινάω.Κάπου θα κολλήσω,σε κάτι που θα νιώσω πως βρίσκεται μακριά από το να με εκφράσει,πως δεν βρίσκω τις λέξεις για να το εξωτερικεύσω,στο ότι στην τελική μπορεί να μην έχω και τίποτα να πω πλέον..
Τουλάχιστον τα προηγούμενα άρθρα είχαν μια συνέχεια μεταξύ τους,παρά την χρονική τους απόσταση,ανήκουν όμως πλέον σε πιο απασχολημένες και δραστήριες εποχές στις οποίες αναγκαζόμουν να είμαι πιο τακτικός από ότι τώρα που οι συνθήκες μεταβάλλονται κάθε στιγμή και έχω ρόλο παρατηρητή περισσότερο παρά πρωταγωνιστή
.Γιατί έτσι;
Επειδή με την πρώτη ευκαιρία η χαλάρωση έδωσε τη θέση της στη νωχελικότητα,τα άρθρα στις φωτογραφίες και οι ιδέες στο κενό.

Και αυτό που γράφω τώρα δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσπάθεια να ξαναγράφω,μάταια ίσως αφού δεν σκέφτομαι τα ίδια πράγματα με τότε,ούτε καν με τον ίδιο τρόπο.Αλλά κάποτε μου έδινε χαρά η απεικόνιση των σκέψεων μου σε μία σελίδα,με τρόπο που δεν θα πρόδιδα πολλά πράγματα και όσοι το διάβαζαν θα έμεναν στις ωραιοποιημένες λέξεις και στον σχετικά όμορφο τρόπο σύνδεσης των σκέψεων μέσα από το κείμενο.Μερικές φορές ίσως και να καταλάβαιναν κάτι παραπάνω,κάτι που ωστόσο θα μπορούσε δύσκολα να αποδειχθεί και εύκολα να απορριφθεί,μια δικαιολογία πως τάχα η στιγμή και ο συνειρμός έφεραν τη σκέψη πάντα αρκούσε ως τώρα -δικαιολογία που βέβαια δεν βρίσκεται μακριά από την αλήθεια αλλά δεν είναι η αλήθεια κιόλας-.

Στα άρθρα πρέπει να θέλουμε να μιλάει ο εαυτός που δεν βλέπουμε στην καθημερινότητας μας,αυτός που καταπιέζεται στη ρουτίνα και θέλει να εκφρασθεί με κάποιο τρόπο,να δείξει πως και αυτός είναι εδώ,πως δεν είμαστε μόνο ότι δείχνουμε αλλά κάτι παραπάνω,κάτι βαθύτερο.Τι βαθύτερο λοιπόν από την άβυσσο;


ΥΓ:Τα αποσιωπητικά στην πρώτη παράγραφο μπορεί να τα γεμίσει καθένας με τη φαντασία του.Και εγώ όταν τα είδα τώρα δεν ήμουν σίγουρος για το τι είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα τότε.Δεν έχω τις ίδιες σκέψεις ανησυχίες και επιθυμίες όπως πριν 7 μήνες,αλλά έχω ακόμα την ίδια νοοτροπία.

Μία ξεχασμένη αφιέρωση

  Ίσως είναι λίγο αργά για όσα και ό,τι θα γράψω τώρα,αυτό θα σκεφτείς τουλάχιστον όταν το δεις"που το θυμήθηκε τώρα;", κλασικό γκατούκι.
Ένα μήνα τώρα υποτίθεται πως θα πρεπε να σου έχω δώσει την αφιέρωση που υποσχέθηκα πριν φύγω,όπως έφυγα,με εσένα μέσα στα νεύρα και εμένα αναίσθητο και σχετικά απαθή(όπως -σχεδόν- πάντα).Δεν είχα όρεξη να γράψω όμως.Λίγο η εξεταστική,λίγο οι παρέες που με κρατούσαν μακριά από το σπίτι για ώρες,λίγο η κούραση και λίγο η νωχελικότητα κατέληγα να το αναβάλλω για την επόμενη μέρα,κάθε μέρα "Καλύτερα αύριο" έλεγα,και κάπως έτσι μετά από πολλά αύριο που πέρασαν ανεκμετάλλευτα φτάσαμε στο σήμερα που αποφάσισα να γράψω.

Μετά πάλι τι να σου γράψω και πως; Δεν ήθελα ναι είναι μελοδραμάτικο αλλά ειλικρινές και πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία μου(όσο με ξέρεις ελπίζω να έχεις καταλάβει πως δεν μπορώ τις κολακείες,καλύτερα μια αυστηρή γνώμη ή κριτική παρά μερικά γλυκόλογα για να εξωραΐσουν την κατάσταση).
Να στο στείλω σε μήνυμα ή μέσω email μου έμοιαζε πολύ παιδιάστικο,ήθελα να γράψω ένα άρθρο,θα το εκτιμούσες περισσότερο και θα ταν πιο ειλικρινές απ'τη μεριά μου,δεν έχω γράψει και τόσα άλλωστε άρα θα είχε μεγαλύτερη συναισθηματική αξία.

Ένα άρθρο λοιπόν για ένα μικρό χαζό γατί γεμάτο ανασφάλειες,νεύρα,υπερβολές και σίγουρα πολύ τρέλα(έως παράνοια κάπου κάπου).Ένα γατί που γνώρισα τελείως τυχαία και αστεία μέσω μιας απλής εμφανισιακής ομοιότητας και ενός ιού στον υπολογιστή.Έτσι άρχισαν όλα πέρυσι και μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα και στους καθημερινούς καβγάδες και τις παρεξηγήσεις μας πέρασαν πολλά.

   Όμορφες στιγμές,χαρούμενες,αμήχανες,γεμάτες νεύρα ή κλάματα,αλλά στιγμές που θα θυμάμαι για πολύ καιρό ακόμη(και οι οποίες στροβιλίζονται ως εικόνες στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή).Από την μέρα της ουσιαστικής γνωριμίας μας στο Ηράκλειο με μία σχεδόν άγνωστη έως τότε κοπέλα που απλώς είχαμε μια τυπική επαφή, μέχρι τις κλήσεις που κάναμε μες τη χρονιά, τις ιδιοτροπίες σου, τα νεύρα σου, τα αστεία και την επιμονή σου, την μανία σου να τα βλέπεις όλα μαύρα και το αξιοθαύμαστο πείσμα σου που δυστυχώς είχε παροδικές εκρήξεις για να επιστρέψεις μετά στη συνηθισμένη ματαιόδοξη στάση σου. Μα πιο πολύ απ' όλα τις νύχτες που δεν ήσουν καλά μέχρι να δώσεις πανελλήνιες,που χρειαζόσουν κουράγιο και εγώ έκανα ότι μπορούσα από τόσο μακριά για να σε βοηθήσω -χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα,όσο και αν με ξεγελούσα πως κάτι έκανα- να συνέλθεις και να μείνεις συγκεντρωμένη στο στόχο σου.

  Πάνω από όλα όμως θέλω να θυμάσαι πως τίποτα καλό δεν έμαθε κανένας από τις επιτυχίες.Από αποτυχίες και λάθη μαθαίνεις ποιο είναι το σωστό,στις επιτυχίες σου απλώς το επιβεβαιώνεις.Η επανάληψη πρέπει να είναι ευκαιρία,δυνατότητα να πετύχεις ότι δεν πέτυχες πέρσι,όχι μια ευκαιρία για να αποτύχεις ξανά.Η σκέψη της αποτυχίας φέρνει την αποτυχία πιο κοντά σου
Κουράγιο,συγκέντρωση διάβασμα και αποφασιστικότητα και θα τα καταφέρεις!Πιστεύω σε σένα και δεν θα απογοητευόμουν ποτέ απλώς επειδή δεν τα κατάφερες(στο κάτω κάτω οι πανελλήνιες είναι ένας μαθητικός διαγωνισμός,μεταβάλλονται οι βάσεις και τα αποτελέσματα κάθε χρόνο,δεν φταις εσύ για αυτό)αλλά θα απογοητευτώ αν προκαλέσεις μόνη σου την αποτυχία.Η δεύτερη φορά είναι πάντα πιο εύκολη λένε,οπότε χαλάρωσε όσο χρειάζεται και απόλαυσε το ταξίδι.Λίγη σημασία έχει ο προορισμός.

ΥΓ:
1. Είχα να γράψω πάνω από χρόνο άρθρο στο μπλογκ και κατά κάποιο τρόπο σε χρησιμοποίησα ως ιδέα για να ξαναγράψω -ή πιο απλά μπορείς να πεις πως σε διάλεξα για να ξαναγράψω,ακούγεται πιο γλυκό- σε κάθε περίπτωση ξέρω ότι θα κολλήσεις στη λέξη σε χρησιμοποίησα,ακόμα κι αν μου πεις το αντίθετο δεν θα σε πιστέψω!

2. Τόσο καιρό που είχα να γράψω δεν μπορούσα τίποτα καλύτερο,πραγματικά θα θελα να γράψω περισσότερα και πιο ωραία πράγματα(κυρίως ωραία..)

3. Μάθε να πιστεύεις στον εαυτό σου!Όχι επειδή το λέω εγώ,αλλά επειδή έτσι πρέπει,έτσι ταιριάζει σε σένα, να είσαι καλά με σένα και όχι να βασανίζεσαι χωρίς λόγο.
Δεν μπορώ να σε βλέπω να βουτάς μες τη μαυρίλα απλώς και μόνο επειδή εκεί νομίζεις πως ταιριάζεις. Καταντά ηλίθιο και εκνευριστικό (τι γλυκός που είμαι πάλι,έλα πέστο)

4.Ήθελα πολύ να κάτσω στα γενέθλια σου.Τόσο στο πάρτυ όσο και τη μέρα των γενεθλίων σου,αλλά δεν γινόταν αλλιώς..Έπρεπε να είμαι αλλού και τις δύο φορές,τουλάχιστον την δεύτερη το αναγνωρίζεις αυτό πιστεύω..

5.Ένα τραγούδι αφιερωμένο,από το συγκρότημα που μας γνώρισε και μας συνέδεσε..να το θυμάσαι,πάντα υπάρχουν δρόμοι για όλους μες το σκοτάδι! Παρά τις βλακείες που λες σε αγαπάω (και όχι αγαπώ) μικρό χαζό γκατούκι!!

6. Για να σε ξεχάσω,πρέπει να θες να σε ξεχάσω.Να το θυμάσαι πως αν επικοινωνούμε μένουμε κοντά.

7 Ναι ναι όντως τα υστερόγραφα λένε πιο πολλά από όλο το άρθρο, ήταν έμπνευση της στιγμής.Πάω  για ύπνο τώρα,έχω μάθημα το πρωι και αν δεν κοιμηθώ τώρα δύσκολα θα σηκωθώ.Α!Αύριο ξεκινάω και Ιταλικά,οπότε αν του χρόνου πας Ιταλία τελικά θα μπορούμε να μιλάμε μαζί!!Όνειρα γλυκά..<3

Όνειρα θερινής νυκτός

    Ξύπνησα,όπως κάθε μέρα,ακούγοντας τον κλασικό ήχο του κινητού,που χτυπούσε όπως πάντα σε έναν εκνευριστικά επίμονο ρυθμό,ώστε να σε αναγκάσει να σηκωθείς και να το κλείσεις όσο γίνεται πιο γρήγορα.Από το διπλανό δωμάτιο μια εξίσου γνώριμη φωνή άρχισε να φωνάζει: "Κλείστο το ρημάδι!Τόση ώρα χτυπάει,δεν το ακούς;"
   Την αγνόησα,ένα *κλικ* και όλα ήσυχα ξανά.Σηκώθηκα και τρίβοντας τα μάτια μου προσπάθησα να θυμηθώ τι όνειρο έβλεπα πριν ξυπνήσω,η εικόνα ήταν ακόμη θολή στο μυαλό μου,ίσως λίγο κρύο νερό με έφερνε ξανά σε επαφή με την πραγματικότητα.Πρέπει να ήταν κάτι ενδιαφέρον,δεν θυμόμουν ακριβώς τι είδα αλλά για κάποιο λόγο ήθελα να θυμηθώ,έπρεπε να θυμηθώ!
Λίγο αργότερα βέβαια,κατάλαβα πως είναι μάταιο να πιέζομαι,αν χαλάρωνα σίγουρα θα μπορούσα να επαναφέρω την εικόνα στο μυαλό μου χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.Έκανα ένα κρύο ντουζ,ντύθηκα,και πήγα στην κουζίνα για πρωινό.Μετά σηκώθηκα έπιασα το κινητό μου και έκανα μία αναπάντητη στο νούμερο που με είχε πάρει,δύο λεπτά αργότερα ξαναπήρε:

"-Καλημέρα!Τι κάνεις;Σε ξύπνησα;
-Καλημέρα,καλά είμαι εσύ;Βασικά ναι,αλλά δεν πειράζει,ούτως ή άλλως ήθελα να ξυπνήσω νωρίς σήμερα..Έγινε κάτι και πήρες τόσο νωρίς;
-Ωχ συγγνώμη,ήθελα να δω αν είσαι ξύπνιος.Καλά και εγώ,πάλι ξύπνησα στις έξι σήμερα..Θέλεις να πάμε για τρέξιμο που λέγαμε;
-Δεν πειράζει,σιγά το πράγμα μωρέ.Ναι,αμέ!Γίνεται όμως να πάμε σε καμιά ώρα;Θέλω να κάνω μια βόλτα προς τα κάτω πρώτα..
-Ναι μωρέ σιγά,τι τώρα τι σε μια ώρα,πάρε με τηλέφωνο όταν είσαι έτοιμος!
-Έγινε!Μιλάμε σε λίγο λοιπόν.
-Εντάξει,τα λέμε!

 Όταν βγήκα από το σπίτι είχε ήδη μαζευτεί αρκετός κόσμος στο κέντρο,περνώντας από τις καφετέριες μπορούσες να ακούσεις πολλές συνομιλίες από φοιτητές ή λυκειόπαιδα,όλοι τους περίπου στην ηλικία μου,συζητούσαν για  το τι έκαναν χθες το βράδυ,τι θα κάνουν σήμερα και πότε ανοίγουν τα σχολεία και πως πάει η εξεταστική τους.Που και που έβλεπα κάποιο γνωστό,φίλο ή παλιό συμμαθητή,και ακολουθούσε ο συνηθισμένος πια διάλογος:

-Γεια σου Γιάννη!
-Γεια,τι κάνεις;
-Καλά,εσύ;
-Καλά,μια χαρά...

Προχώρησα βιαστικά ανάμεσα στα τραπέζια και κάθισα σε ένα καναπέ,κάνοντας νεύμα στη σερβιτόρα να έρθει γρήγορα.

-Καλημέρα,τι θα πάρετε;
-Ένα φραπέ,σκέτο.
-Μάλιστα.

Έφυγε και μετά από πέντε λεπτά ξαναεμφανίστηκε,
"Ορίστε!" είπε με ένα πλατύ χαμόγελο και άφησε τον καφέ στο τραπέζι,χαμογέλασα και εγώ και την ευχαρίστησα.
Όταν ήρθε ο καφές μου τον ήπια γρήγορα,άφησα τρία ευρώ στο τραπέζι,βγήκα από την καφετέρια και περπάτησα προς τα κάτω,προς το λιμάνι.Άρχισα σιγα σιγα να θυμάμαι σκηνές από το όνειρο που είχα δει το βράδυ: ένα πρόσωπο,ένα όμορφο χαμόγελο μόνο και γέλια να ακούγονται από πίσω.

"Κατάλαβα,πάλι τα ίδια",σκέφτηκα,"τελικά ήταν καλή ιδέα να κάνω μια βόλτα..".

   Ο καιρός είχε αρχίσει να αλλάζει,καλά καλά δεν είχε τελειώσει το καλοκαίρι και ένιωθες πως ο καλοκαιρινός ήλιος είχε ήδη δώσει τη θέση του σε ένα πιο ψυχρό κλίμα,πόσο μάλλον στο λιμάνι που έκανε πάντα περισσότερο κρύο παρά δροσιά.Επέστρεψα σπίτι απλώς για να βάλω κάτι πάνω μου,δεν θα ταν καλό να κρυώσω τώρα,τις τελευταίες μέρες εδώ θα ήθελα να περάσω καλά.
   Οι γονείς μου είχαν φύγει κιόλας από το σπίτι,θα ήταν ήδη στις δουλείες τους το δίχως άλλο.Μπήκα,πήρα ένα μπλε φούτερ και ετοιμάστηκα για να ξαναφύγω κατεβαίνοντας δυο-δυο τα σκαλιά του σπιτιού.Στο τέλος της σκάλας είδα το ποδήλατο μου,με φουσκωμένα λάστιχα ακόμη και ελαφρώς ταλαιπωρήμενο,φέτος είχα πέσει αρκετές φορές με αυτό,δεν πρόσεχα και  ιδιαίτερα άλλωστε.
Κοίταξα το ρολόι μου,η ώρα είχε περάσει,έπρεπε να βιαστώ αλλιώς θα καταλήγαμε να τρέχουμε κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο.
Πριν προλάβω να γυρίσω σπίτι το τηλέφωνο μου ήδη χτυπούσε,
"-Έλα,λοιπόν εγώ είμαι έτοιμη,σε δέκα λεπτά θα είμαι κάτω,θες να βρεθούμε στον μόλο;
 -Χμ..οκ,μια χαρά μου ακούγεται,τα λέμε!"

Αναγκάστηκα να τρέξω για να φτάσω στην ώρα μου,κάτι σαν προθέρμανση ας πούμε,μάλλον φάνηκε ότι λαχάνιασα αν κρίνω από τα γέλια της Α όταν με είδε.Λίγο μετά κι αφού πήρα μερικές ανάσες αρχίσαμε να τρέχουμε.Σιγά σιγά ανεβάσαμε ρυθμό και αρχίσαμε να μιλάμε παράλληλα.

 -Είσαι φοιτητής τώρα δηλαδή,πω πω,σε ζηλεύω!Πότε φεύγεις τελικά;
 -Σε ένα χρόνο θα είσαι και εσύ μην αγχώνεσαι,λίγοι μήνες έμειναν ακόμα.
Δεν ξέρω ακριβώς,αλλά το πιο πιθανό είναι μέσα στην βδομάδα,το πολύ την επόμενη.
-Άντε,θα χεις και δικό σου σπίτι,τι άλλο θες δηλαδή;Χαχαχα,αλήθεια,πως νιώθεις που φεύγεις;
-Δεν ξέρω,δεν χαίρομαι και τόσο αλλά ούτε και λυπάμαι,μέχρι ένα βαθμό ένα κομμάτι μου χαίρεται και ένα άλλο λυπάται.
-Γιατί λυπάσαι όμως;Δεν θες να φύγεις;
-Όχι.Τουλάχιστον όχι όταν νιώθω πως αφήνω ένα μέρος του εαυτού μου εδώ.
-Όταν λες ένα μέρος του εαυτού σου εννοείς;
-Ξέρεις..
-Αχ ρε Γιάννη,ακόμα;
-Ακόμα,μην με ρωτάς γιατί ή πως,απλώς ακόμα.
-Μα φεύγεις,πρέπει να κοιτάς μπροστά.
-Το ξέρω,αλλά όπως φαίνεται δεν θέλω να κοιτάω μπροστά.Και να θέλω δηλαδή πάντα το μυαλό μου εκεί είναι,την βλέπω στον ύπνο μου ρε συ,και σήμερα την είδα πάλι..
-Όλο αυτό όμως,πως σε κάνει να νιώθεις;
-Ξέρω που το πας,όχι δεν κάνει να νιώθω άσχημα,ούτε καν να μελαγχολώ,απλώς αναπολώ.Περισσότερο χαρούμενο με κάνει να το σκέφτομαι παρά λυπημένο.
-Τι να σου πω,εσύ ξέρεις.Πάντως δεν μπορείς να χεις το μυαλό σου εκεί μια ζωή,κάποια στιγμή πρέπει να προχωρήσεις μπροστά,το ξέρεις,έτσι;
-Ναι το ξέρω,όταν γίνει θα το καταλάβεις,μην ανησυχείς.Για την ώρα απλώς θα είμαι λίγο αλλού,λίγο πίσω,όπως θες πες το,αλλά αυτό θα σκέφτομαι.
-Καταλαβαίνω,σου είπα και πριν,εσύ ξέρεις.Για πες μου όμως,τι είδες στο όνειρο;
-Το κλασικό: να μιλάμε,να είμαστε καλά,να χαμογελάμε και μετά να εξαφανίζεται,έτσι απλά.
-Και πως νιώθεις όταν ξυπνάς;
-Εξαρτάται,τις περισσότερες φορές έχω μια θολή εικόνα του τι είδα το βράδυ,αλλά στο τέλος αφήνει πάντα ένα χαμόγελο.
-Αν χαμογελάς αυτό μετράει,να χαμογελάς όμως.
-Αυτό πιστεύω και γω..Συνεχίζουμε το τρέξιμο τώρα;Έχω μείνει χωρίς ανάσα με τόση κουβέντα.
-Χαχαχα,οκ άντε ας συνεχίσουμε!


Υ.Σ. 1. Δεν ξέρω καν γιατί τα γράφω αυτά,γιατί τα σκέφτομαι ή αν ακόμη βγάζουν νόημα..αλλά ήθελα πολύ να γράψω κάτι που σκέφτομαι,όπως και αν βγει,όπως και αν φανεί στον καθένα.
2.http://www.youtube.com/watch?v=1mFS5iWXeYU&feature=fvst

Goodbye..

   Το πικρό ποτήρι της ζωής κρύβεται στα αντίο που ακούμε και που αναγκαζόμαστε να πούμε...


   Όσο περνάει ο χρόνος έρχεται ο καιρός για όλους μας να πούμε ο καθένας τα δικά του αντίο,κάποια από αυτά είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους,τα ενώνει όμως μία βασική ομοιότητα που τα κάνει να μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό: ο πόνος...
Κάθε αντίο είναι πόνος είτε για αυτόν που το λέει είτε για αυτόν που το δέχεται,πιο συχνά όμως ο πόνος μοιράζεται,γίνεται σχεδόν ίδιος και για τους δύο,γιατί...Αντίο χωρίς πόνο δεν υπάρχει,δεν υπήρξε,και ούτε πρόκειται να υπάρξει.

  Συνήθως ο αποδέκτης πονάει περισσότερο γιατί αναγκάζεται να δεχτεί ένα απότομο τέλος,το οποίο αρνείται και για το οποίο δεν μπορεί να κάνει τίποτα,δεν μπορεί να διορθώσει κανένα από τα λάθη του,να γυρίσει το χρόνο πίσω και να φτιάξει τα πράγματα,να τα κάνει λίγο διαφορετικά.Αντίθετα,ο άλλος έχει το χρόνο να προετοιμαστεί για να το πει,ψυχολογικά και σωματικά,είναι σαφώς πιο έτοιμος να δεχτεί την απόφαση που ο ίδιος πήρε,όπως και αν αναγκάστηκε να την πάρει.-

  Και μετά από το αντίο τι γίνεται;Η θλίψη μένει,γίνεται πόνος που διαβρώνει την ψυχή και εμείς καθόμαστε..καθόμαστε και  αναρωτιόμαστε γιατί ήρθαν έτσι τα πράγματα,τι θα γινόταν αν δεν χρειαζόταν να φτάσουμε ως το αντίο,αν τα πράγματα είχαν διαφορετική τροπή,αν είχαμε πιστέψει ο ένας στον άλλο,αν δεν είχαμε φερθεί ανόητα και αν είχαμε βάλει το "εμείς" πάνω από το "εγώ" ή ακόμη πιο απλά,αν οι συγκυρίες ήταν διαφορετικές...



                          "So hard to accept that you can't change reality."


                           "My life is so much interesting,inside my head"


  Η πραγματικότητα και η φαντασία είναι οι δύο όψεις του ίδιου πολύπλοκου νομίσματος,της Ζωής.Το μπέρδεμα αρχίζει πάντα όταν αρχίζεις να ρίχνεις το νόμισμα στον αέρα,αφού έχεις τις ίδιες πιθανότητες να μείνεις στον κανονικό κόσμο όσες και να ταξιδέψεις στον χώρο του φανταστικού,δύο κόσμους που θα χρειαστεί να επισκεφτείς πολλές φορές,σε διαφορετικές στιγμές,ανάλογα με την περίσταση.

  Κάποιες φορές θα πρέπει να γίνεις ένα στυγνός ρεαλιστής,έτοιμος να αφήσεις κάθε πτυχή του ονείρου πίσω για να αντιμετωπίσεις την πραγματική ζωή και την σκληρότητα που κρύβει μέσα της,να φτάσεις στα όρια του κυνισμού χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου,αλλά αποβάλλοντας κάθε συναίσθημα,κάθε πηγή πιθανού πόνου,απλά και μόνο για να αντέξεις,να μην χαθείς στην μεθυστική ανοησία του ονείρου.

   Άλλοτε χρειάζεσαι ένα καταφύγιο,την δική σου κρυψώνα από την καθημερινότητα και τον πεζό κόσμο στον οποίο αναγκαζόμαστε όλοι να συμβιώνουμε.Αυτό το καταφύγιο θα το βρεις στην φαντασία,στο μέρος του μυαλού σου που μπορεί να δημιουργήσει ένα δικό σου κόσμο,στον οποίο θα ήθελες να ζήσεις και τον οποίο ονειρεύεσαι,κάθε βράδυ,πριν κλείσεις τα μάτια σου.Ονειρέψου πως ζεις όσα δεν κατάφερες να ζήσεις,γύρνα πίσω για όσα θες να ξανανιώσεις,σαν να μην έφυγαν ποτέ από κοντά σου,σαν μην είπαν ποτέ την λέξη..αντίο...

J.J.

Το ασχημόπαπο δεν έγινε κύκνος σε μία μέρα

  -Υπάρχουν φορές όταν μετά από πολύ καιρό αρχίζεις να νιώθεις πως κάτι αλλάζει,πως κάτι νέο γεννιέται μέσα από τις στάχτες του παλιού,κάποιες φορές που η ψυχολογία σου και η διάθεση σου αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς και σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστά,διαφορετικά από κάθε άλλη φορά.
  -Γενικά μια αλλαγή προσφέρει συχνά χαρά και χαμόγελο,αφού η ζωή μας δεν μπορεί να είναι μία ευθεία αλλά ένας δρόμος με στροφές,με πολλά παρακλάδια,που συνήθως αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε και άλλοτε επιλέγουμε.Όμως,δεν έχουμε πάντα την δυνατότητα να διαλέξουμε τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε,και τα απρόοπτα είναι πάντα εκεί,τα ξαφνικά αυτά περιστατικά που δίνουν ζωντάνια στη ζωή μας και ουσιαστικά είναι η περιπέτεια στη ζωή μας,τα στοιχεία που ανατρέπουν τις επιδιώξεις μας κάθε φορά που κάνουμε σχέδια.

   "People are slaves of their lustfor knowleddge.That's the reason why they are doomed to search what was the change to their plans."


-Ακόμη και η πιο επιφανειακή αλλαγή μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ανανεωμένος,πως κάτι άλλαξε ριζικά μέσα σου,στον τρόπο που σκέφτεσαι και που βλέπεις τα πράγματα.Η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση σου βελτιώνονται,δυστυχώς όμως συνήθως πρόκειται για κάτι το προσωρινό,για μια αλλαγή με μεγάλη ένταση και αντιστρόφως ανάλογη διάρκεια.Σπάνια πρέπει να πιστέψει κανείς πως μία κατάσταση μπορεί να αλλάξει ξαφνικά μέσα σε μία στιγμή,λες και τη χτύπησε κάποιος με μαγικό ραβδί και τσουπ! το ασχημόπαπο έγινε κύκνος.
Σίγουρα όχι,μια πραγματική αλλαγή χρειάζεται προσπάθεια,θέληση και πραγματικό πόνο για να επιτευχθεί,πάνω από όλα όμως,χρειάζεται πίστη.Χωρίς πίστη κάθε προσπάθεια θα είναι πάντα ανεπαρκής,κάθε θέληση  εκτός πραγματικότητας και κάθε πόνος μαρτύριο δίχως νόημα.
  -Κάθε αλλαγή χρειάζεται χρόνο και πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας με χρόνο αν όντως θέλουμε να αλλάξουμε κάτι,έστω και κάτι το ελάχιστο.
  -Η επιφανειακή αλλαγή δεν είναι πάντα απολύτως επιφανειακή,συνήθως αποτελεί το πρώτο άνοιγμα στο φράγμα που μπορεί να μην αρκεί από μόνο του για να το γκρεμίσει αλλά είναι το πρώτο βήμα,το οποίο πρέπει να διαδεχτούν πολλά ακόμα,για να επιτύχουν το στόχο τους.
  -Κάθε βήμα είναι ξεχωριστό και αυτόνομο από τα υπόλοιπα:ένα δικό σου λάθος βήμα μπορεί να οδηγήσει σε λάθος κατεύθυνση ή και να γκρεμίσει την όλη προσπάθεια υποχρεώνοντας σε μία νέα αρχή,δημιουργώντας μία νέα κατάσταση που δεν έχει καμία σχέση με αυτή που οραματίστηκες και για την οποία προσπάθησες...

 "Accident is called an incident in which every human prediction or preview has proved totally insufficient."

 Πόσα ταξίδια έχω κάνει στ'ανοιχτά;
 Πόσες λεωφόρους που χανόντουσαν αργά;
 Πόσα συντρίμμια και χαμένα μυστικά;
 Όμως εσένα..δεν σε βρήκα πουθενά..

 Πως να διαβάσω τα χείλη σου λοιπόν;
 Ποιος να τη σώσει αυτή την πόλη των τρελών;

Δεν ανήκεις εδώ

   Ένα κρύο απόγευμα του Φλεβάρη.

    Βρέχει.Οι σταγόνες έπεφταν αργά,σχεδόν μελαγχολικά στο δρόμο.Κοίταζε επίμονα από το παράθυρο την βροχή και το σκοτάδι,άλλωστε,πάντα του άρεσαν αυτά τα βροχερά,μουντά απογεύματα..
Τα φώτα είναι σβηστά,και κανένας δεν κυκλοφορεί έξω,μόνο κάπου κάπου έβλεπες κάποιον περαστικό να προχωρά κρατώντας μια ανεμοδαρμένη ομπρέλα και φορώντας ένα αδιάβροχο.
     Ουσιαστικά,το τοπίο δεν είχε κάτι να προσφέρει,η βροχή είχε απομακρύνει οποιοδήποτε σημείο ζωής από την περιοχή,ακόμα και οι σκύλοι είχαν ψάξει για καταφύγιο στη ζεστή γωνιά κάποιου μαγαζιού,ώστε να αποφύγουν το κρύο.Για κάποιον σαν αυτόν όμως,το παράθυρο και η μελαγχολία ήταν ένα καταφύγιο,η δική του έξοδος από την καθημερινότητα,πόσο χαλαρωτικό ήταν αυτό το θέαμα...
     Είχαν περάσει κιόλας πάνω από 11 χρόνια από τότε,όμως  το μόνο που είχε αλλάξει ήταν η επίπλωση του σπιτιού,το παλιό ξύλινο κυκλικό τραπέζι είχε αντικατασταθεί από ένα φαινομενικά πιο μοντέρνο,σε σχήμα ρόμβου,ενώ το γραφείο είχε δώσει τη θέση του σε ένα καθιστικό με δύο πολυθρόνες και ένα ξεχαρβαλωμένο καναπέ.Παρ'όλα αυτά εκείνος δεν έδειχνε να έχει αλλάξει ιδιαίτερα.Ξυρισμένος,και με τα μαλλιά του να καλύπτουν ένα μέρος του προσώπου του,έμοιαζε πολύ νεότερος από όσο ήταν.
    Πέρασε λίγη ώρα ακόμη στο παράθυρο,αλλά ύστερα από λίγο το βλέμμα του απομαγνητίστηκε από τη θέα της βροχής και κάθισε σκεφτικός στην πολυθρόνα κρατώντας ένα κρεμαστό,έναν άγγελο ή μια νεράιδα,το οποίο δεν φαινόταν ξεκάθαρα,καθώς το κρατούσε σφιχτά στο χέρι του.
   Κάποια στιγμή σηκώθηκε απότομα,πήρε το μπουφάν του και ένα κουτί τσιγάρα και βγήκε έξω στη βροχή.Προχωρούσε γρήγορα ανάμεσα από τις λακκούβες και προτού περάσουν πέντε λεπτά είχε φτάσει στο κέντρο της πόλης.
   Δεν κυκλοφορούσε ψυχή,όλοι θα είχαν κλειστεί στα σπίτια τους από νωρίς αφού έκανε πολύ κρύο,ενώ η βροχή όσο πήγαινε δυνάμωνε.Μπήκε στη μικρή στοά δίπλα από το παγωτατζίδικο και περπάτησε λίγο,νόμιζε πως ήταν μόνος του.Ξαφνικά όμως ακούστηκαν γέλια από την άλλη μεριά της στοάς.Πήγε να κοιτάξει γεμάτος περιέργεια,φρόντισε όμως να μην γίνει αντιληπτός.Κοίταξε από την γωνία και είδε
ένα αγόρι και ένα κορίτσι,-δεν θα ταν πάνω από 17,και η κοπέλα πρέπει να ήταν μικρότερη- να γελάνε και να φιλιούνται.Φορούσαν καλοκαιρινά ρούχα(άκαιρα αν σκεφτεί κανείς ότι έκανε κρύο και έβρεχε,σαν να ζούσαν σε άλλη εποχή),και η κοπέλα είχε στην πλάτη της μια τσάντα.Χαμογελούσαν,φαίνονταν πολύ ευτυχισμένοι.
<<Παιδιά>>σκέφτηκε,<<πάντα με ένα χαμόγελο στο στόμα,τα ζηλεύω που μπορούν και είναι τόσο ανέμελα.>>.Γύρισε από την άλλη μεριά και έφυγε,αφού πρώτα έβγαλε ένα μπλοκάκι και έγραψε:
 " *1 Ιουλίου* ".

   Ξαφνικά ένιωσε πολύ χαλαρός,οι σκέψεις του έγιναν ήρεμες,γαλήνιες,δεν του προκαλούσαν αγωνία και πονοκέφαλο,αντίθετα ένιωθε ανάλαφρος,ακόμα και σε μια τόσο μουντή μέρα λοιπόν μπορεί να λάμψει ένα καθαρό μυαλό.

    Χαμένος στο παρόν του συνέχισε να προχωρά φτάνοντας στην πλατεία,πέρασε δίπλα από τα μνημεία και κάθισε απέναντι από τις κλειστές καφετέριες που είχαν πάρει απόφαση πως μόνο τρελός θα έβγαινε από το σπίτι του,πόσο μάλλον για να πάει να κάτσει για να πιει καφέ.Έκλεισε τα μάτια και άφησε το μυαλό του ελεύθερο στο ρυθμό της βροχής που έπεφτε πάνω στο ξύλινο επίπεδο από πάνω του.
Όταν τα ξανάνοιξε είδε το ίδιο ζευγάρι στο παγκάκι απέναντι του,τώρα όμως φορούσαν πιο φθινοπωρινά/ανοιξιάτικα ρούχα και ήταν αγκαλιασμένοι με κλειστά μάτια.Κοίταξε λίγο και έφυγε πριν τον δουν,σημειώνοντας πάλι στο μπλοκάκι του " * ..... * "
   Η βόλτα του θα τελείωνε σύντομα,αφού όμως έκανε μια βόλτα και από το λιμάνι,να πάρει λίγο καθαρό αέρα.Έφτασε γρήγορα,παρά το κρύο και τον αέρα,είχε γίνει μούσκεμα όμως δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία.Ακολούθησε περιμετρικά τις βάρκες και προχώρησε.Κάποια στιγμή είδε το αγόρι μόνο του,χωρίς το κορίτσι,και δεν χαμογελούσε πια.Αυτή τη φορά δεν προλάβαινε να φύγει,το αγόρι τον είχε ήδη δει.<<Δεν έπρεπε να είσαι εδώ>> είπε,<<δεν ανήκεις εδώ>>.
Παραξενεύτηκε και τρόμαξε ταυτόχρονα,που τον ήξερε το αγόρι ώστε να του μιλάει έτσι;<<Τι εννοείς;>>ρώτησε.<<Είπα,δεν ανήκεις εδώ,φύγε!>>
  Το βλέμα του αγοριού άστραφτε,δεν είχε νόημα να του πει το οτιδήποτε,δεν θα άλλαζε κάτι..έφυγε τρέχοντας λοιπόν και πήγε γρήγορα σπίτι,τώρα όμως η ηρεμία είχε δώσει τη θέση της στο άγχος και σε μια ασθματική αναπνοή.Μπήκε μέσα γρήγορα,έβγαλε τα βρεγμένα ρούχα και τότε είδε πως το μπλοκάκι του είχε εξαφανιστεί,πήγε αμέσως στο μπάνιο και κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη,
<<Δεν ανήκεις εδώ>> είπε.

Γράφω..για μένα.

Γράφω στίχους,
αστεία λόγια σε ένα άτονο ρυθμό,
που περιγράφουν σκέψεις και λόγια νοερά.

Γράφω λέξεις,
γράμματα βαμμένα με συναίσθημα,
χωρίς λογική...λόγια αναίσθητα και ασυναίσθητα.

Γράφω μουσική,
όνειρο απατηλό για το μυαλό μου...
μα στην μουσική έμαθα να ξεσπάω                         
και να λέω όσα δεν θα μπορέσω να πω ποτέ με λέξεις.

Γράφω...ανάλογα με τη διαθεση,
δεν εχω ματαιοδοξίες και αυταπάτες
κι ούτε καν όνειρα αναγνώρισης.

Δεν γράφω λόγικα,
ο συνειρμός με οδηγεί
σαν τυφλό σε βουβό κινηματογράφο
σαν τραίνο σε ράγες δίχως τέλος,
σαν όνειρο που πέθανε στο τέλος...

Μα ακόμα γράφω...για μενα.
                            
                                 Come in out of the cold..
                                            Forget all that you know!
                                           Because there's always been room,
                                           by the fire for you <3

Αδιέξοδο

Σκοτεινιασμένα μονοπάτια ακολουθάς,
μοιάζουν με του μυαλού τις σκέψεις..
Κοιτάς,ευθεία πάντα,
το τίποτα αγναντεύεις,μάταια ψάχνεις σημάδια.
Πλησιάζεις κι ακουμπάς,
η σκέψη σε τρομάζει,μα..δεν υπάρχει χρόνος για σκέψη,
δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα.
Το μόνο που μπορεί να σε οδηγήσει στην αποτυχία
είναι η ίδια η σκέψη της...

Αχανής δρόμος η ζωή που οδηγεί στην άβυσσο,
μόνη υποχρέωση μας να της δώσουμε λίγο χρώμα,
μόνη ευχαρίστηση μας,το χρώμα αυτό.

Η πλάνη

Μια φορά είπαν μια ιστορία στα παιδιά,
τους πρόβαλαν μια σειρά από ιδανικά,μια ελπίδα.
Δίδαξαν ελευθερία,δίδαξαν δημοκρατία...
κράτησαν τον κίνδυνο μακριά απ'τα παιδιά,
τους έδωσαν φίλους και λεφτά,
ασφάλεια και πρότυπα σαθρά..

Μα,το χαμόγελο έσβησε,
έπεσε το σκοτάδι...
Μα,ο κίνδυνος ακόμα εκεί,
σαν λύκος να φυλάει..
Και τα παιδιά ακόμα εκεί,
σαν πρόβατα επί σφαγή...

Κάτω από το τριαντάφυλλο

Κάτω από το τριαντάφυλλο,ψάχνω για να σε βρω..
Στη σιωπή,στο μυστικό μας,σ'εμάς τους δυό.
Αναζητώ τα ίχνη σου,μα χάνονται στο χίονι...
Κρύβεσαι,στο τριαντάφυλλο πίσω.
Τα αγκάθια του είναι απειλή,
τα ρόδα του...απόλαυση
ο κίνδυνος κρατά μακριά τον έρωτα
η ελπίδα φέρνει κοντά την ευτυχία.
Το τριαντάφυλλο είναι πάντα εκεί ψηλά,
για να το δεις δεν πρέπει να σκύβεις το κεφάλι.
Οι άνθρωποι είναι πάντα εδώ,
για να τους δεις δεν πρέπει να στρίβεις το κεφάλι.

The last days of December

   Δεν διάλεξα επίτηδες την τελευταία μέρα του 2011 για να γράψω αυτό το άρθρο,απλώς σήμερα έτυχε να έχω το χρόνο και την όρεξη να γράψω κάτι(περισσότερο το δεύτερο,το πρώτο λίγο πολύ είναι πιο εύκολο να βρεθεί).Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από πέρυσι,το 2010 ήταν μια άλλη χρονιά στο τέλος της οποίας δεν σκέφτηκα τι άφησα πίσω μου,τι έζησα και τι ένιωσα...H παραμονή του 2011 πέρασε γρήγορα χωρίς να προλάβω να το καταλάβω,περιμένοντας απλώς μια ωραία μεταμεσονύκτια βόλτα με την παρέα μου για να γιορτάσουμε με τον τρόπο μας την αλλαγή του χρόνου.Ούτως ή άλλως αυτό δεν είναι για όλους οι διακοπές των Χριστουγέννων;Μια ευκαιρία να βγουν βόλτα και να μην πάνε σε δουλειές-σχολεία;

  Δεν έχω σκοπό να αναζητήσω το νόημα των Χριστουγέννων,να ζητήσω να πιστέψετε σε κάτι που δεν βλέπεται και να προσπαθήσω να περάσω ένα ανθρωπιστικό μήνυμα στους υπόλοιπους συγχέοντας πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω καν,απλώς και μόνο για να προκαλέσω αίσθηση ή θαυμασμό.Το μόνο που θέλω είναι να περιγράψω πως βλέπω τις τελευταίες μέρες της χρονιάς.

 Είναι από τις καλύτερες μέρες της χρονιάς μου,αλλά δυστυχώς δεν είναι τίποτα παρά ένα διάλειμμα φαντασίας απέναντι σε ένα τείχος σκληρής πραγματικότητας.Ψάχνω τον εαυτό μου και σκέφτομαι..όσο μπορώ πιο ελεύθερα και όσο μπορώ πιο ανοιχτά,θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό από τον υπόλοιπο καιρό και να βρω άτομα να το μοιραστώ.Την περίοδο αυτή πριν την πρωτοχρονιά όλα αποκτούν διαφορετικό νόημα...ακόμα και μια απλή βόλτα ή ένας αγώνας ποδοσφαίρου με φίλους αρκεί για να σε κάνει να νιώσεις χαρά!Απορία μου:Γιατί την υπόλοιπη χρονιά δεν νιώθουμε έτσι;Πολύ απλά επειδή είμαστε υπερβολικά απασχολημένοι για να χαρούμε.Οι στιγμές χαλάρωσης και ξεκούρασης λείπουν,άρα λείπει και η δημιουργία,το πιο σημαντικό πράγμα για έναν άνθρωπο..να δημιουργεί,να νιώσει χρήσιμος απέναντι στους άλλους,να νιώσει περήφανος για τον εαυτό του,αυτό μας λείπει.Ούτε και αυτές τις μέρες δημιουργούμε όμως,απλώς εκτονώνουμαι -όπως μπορεί ο κάθενας- τις σκέψεις και τα άγχη μας.

Κάνοντας ένα απολογισμό της χρονιάς,μπορώ εύκολα να δω τι λείπει..υπήρξαν στιγμές που είχα τα δικά μου Χριστούγεννα μέσα στο 2011 και όπου μπορούσα να έχω το μυαλό μου καθαρό και δημιουργικό,χωρίς να το χρησιμοποιώ για εκτόνωση,αλλά για έκφραση.Η έκφραση των συναισθημάτων είναι η ομορφότερη μορφή δημιουργίας,η τέχνη τους δίνει σχήμα και μορφή,τα βοηθάει να γίνουν ένα με την πραγματικότητα,αφήνει στην άκρη τη λογική και τους επιτρέπει να βγουν από τις καρδιές των ανθρώπων με όμορφο τρόπο,εξίσου όμορφο με τον τρόπο που δημιουργήθηκαν.Με δύο λόγια,για μένα τα Χριστούγεννα είναι περίοδος συναισθήματος,όπου η λογική δεν έχει θέση και οι μάσκες πρέπει να πέφτουν,αφήνοντας την αλήθεια γυμνή μπροστά στα μάτια όσων την δεχτούν,για τους υπόλοιπους είναι απλώς χάσιμο χρόνου και την απορρίπτουν χωρίς να τολμήσουν να βγάλουν την δική τους μάσκα..αν κάνουν καλά ή όχι δεν μπορώ να το πω εγώ αυτό,εκείνοι ξέρουν για αυτούς και εγώ για μένα.

Για τον καθένα τα Χριστούγεννα είναι αυτό που επιλέγει.
Για εμένα είναι αυτό που είμαι.
Για εσένα;

In the last days of December it's you I'm waiting for,
If you're searching for an answer it's written in the snow..
Let me hold your hand,then we'll never grow apart,
Beneath the Christmas tree..
Wrapped in a box I've given you my heart :)

( http://www.youtube.com/watch?v=L1OqCDsHXa4  )

J.J.

The story of no sense

Όταν ξεκινάνε όλα..

Δεν ακούς κάποιο κάποιο θόρυβο,κάτι που να σε προειδοποιεί.Γιατί;Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει έκρηξη•δεν βλέπεις καπνό,δεν βλέπεις τίποτα παραπέρα από όσο σου επιτρέπει το μυαλό σου.Μα..αυτό δεν λειτουργεί,είναι παραδομένο αλλού και όλο εκεί σε στρέφει.

Στη συνέχεια..

Τρέχεις..μα προς τα που;Δεν φτάνεις πουθενά,αιώνια χαμένος.Ψάχνεις..αλλά τι;Δεν υπάρχει τίποτα για σένα εδώ αλλά δεν θες να φύγεις,όχι,δεν τα παρατάς!Επιμένεις,γυρεύεις,αναζητάς..πάλι 0 όμως.Γιατί είσαι ακόμα εδώ;

Γιατί..

Ζεστασία,άρωμα χαράς,έρωτα και αγάπης..το δικό σου καταφύγιο,αυτό που σου δίνει και ταυτόχρονα σου παίρνει την ψυχή.Παράδοξο ή όχι,έτσι είναι και δεν αλλάζει.Τι πειράζει άλλωστε;Μέσα στο σχέδιο και ο πόνος,μέσα στη σκέψη και η λύπη.

Ο σκοπός..

Όχι,δεν αγιάζει τα μέσα,ποτέ δεν το έκανε.Όσο αντέχεις υπάρχει σκοπός,δεν είναι τίποτα μάταιο.Μη χαθείς όμως..αν χαθείς χάνεις τα πάντα,ακόμα και αυτά που θεωρείς δεδομένα.Μην τα θυσιάσεις όλα για τη νίκη,γιατί μετά δεν έχεις να χάσεις μόνο αυτή.Πρόσεξε όμως,αν δεν ρισκάρεις τίποτα,δεν κερδίζεις τίποτα,χαμένη μάχη είναι μόνο αυτή που δεν δόθηκε ποτέ.

Το αποτέλεσμα..

Νίκη ή ήττα,δεν υπάρχει χώρος για ισοπαλίες σε αυτόν τον τομέα.
Θα μάθεις να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά ή χαμηλά.Άλλωστε αυτό που μετράει δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα αλλά ο τρόπος με τον οποίο το διαχειρίζεσαι,πως θα μπει το τέλος.Αποδέξου την ήττα σου και παραδώσου,αλλιώς πολέμησε μέχρι την ολοκληρωτική ήττα.Στη νίκη τα πράγματα είναι πάντα πιο εύκολα: Πανηγυρισμοί,διθύραμβοι,γενικά θετικά συναισθήματα,μόνο η χωρίς λόγο χαλάρωση εγκυμονεί κινδύνους.Τίποτα δεν τελειώνει πριν τελειώσει και στην πράξη.Στη θεωρία όλα είναι δυνατά,στην πράξη όμως φαίνεται η πραγματική δύναμη του καθενός.


J.J.

Δεν την φοβάμαι την αλήθεια.

Δεν την φοβάμαι την αλήθεια,
Έχω μάθει πλέον να την σέβομαι,
Κι αν χρειαστεί..μαζί μ´αυτήν και γω να καίγομαι.

Δεν μπορεί να κρυφτεί,ξεχωρίζει..
Σαν μαύρο πιόνι σε ασπρόμαυρη σκακιέρα..
Δεν μπορείς να της κρυφτεις,σε ξέρει..
Δεν σε αφήνει να ξεφύγεις.
Αν παραδοθείς,ίσως γλιτώσεις,
Αν όχι,θα χαθείς ανάμεσα σ´αυτήν και στο ψέμα.
Μα εγώ δεν την φοβάμαι την αλήθεια...


J.J.

Στη βία δεν απαντάω με βία,συγγνώμη!*

Σήμερα 6/12 έγινε άλλη μια πορεία για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο,του οποίου την ιστορία την ξέρουμε όλοι καλά νομίζω.
Παρότι είχα πάει σε όλες τις πορείες φέτος και σε όσες έχουν γίνει αυτά τα 3 χρόνια για να τιμηθεί η μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη φέτος δεν πήγα,το αποφάσισα όταν είδα την πορεία να ετοιμάζεται να ξεκινήσει.Είδα παιδιά που ήρθαν για να περάσουν την ώρα τους ή για να αποδείξουν στους γύρω τους πόσο επαναστάτες είναι απέναντι στη βία του συστήματος,όχι για να τιμήσουν ένα παιδί που πέθανε από ένα αστυνομικό που δεν βρίσκω λόγια για να χαρακτηρίσω(αν δει κάποιος ή ακούσει τα συνθήματα που χρησιμοποιήθηκαν στην πορεία θα καταλάβει ότι δεν είχαν καμία σχέση με το στόχο της διαμαρτυρίας,ήταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου).Το τέλος της πορείας ήταν και το αποκορύφωμα: Αναρχικοί οι οποίοι έδειχναν να έχουν τον πλήρη έλεγχο της πορείας επιτέθηκαν σε παραρτήματα τραπεζών και καταστήματα προσπαθωπντας έτσι να χτυπήσουν το σύστημα των Τραπεζών και να το ανατρεψουν.Οι διμοιρίες των ΜΑΤ εμφανίστηκαν και οι μεγάλοι αναρχικοί ιδεολογοί υπερασπίστηκαν όσο δεν πήγαιναν τα ιδανικά και τις απόψεις του:αντί να κάτσουν και να αντιμετωπίσουν τους αστυνομικούς τους οποίους βρίζουν διαρκώς άρχισαν να τρέχουν και να ανακατεύονται με τους υπόλοιπους πολίτες-οι οποίοι κατά κύριο λόγο ήταν παιδιά-θέτοντας σε κίνδυνο και επιδεικνύοντας τη δειλία τους(ενώ όσο ο όγκος του πλήθους κρατούσε τα ΜΑΤ σε απόσταση έσπασαν και πέταξαν προς το μέρος τους κάδους και γενικά ότι έβρισκαν μπροστά τους που μπορούσε να σπάσει(μέχρι και μάρμαρα απο το άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη...).Προφανώς και όλα αυτα θα τα πληρώσουν -ποιοι άλλοι;;;- οι φορολογούμενοι,ο απλός λάος!

Η συνέχεια είχε ανθρωποκυνηγητό ΜΑΤ-κουκουλοφόρων με παράπλευρη απώλεια τον τραυματισμό ενός ανθρώπου(κακός χειρισμός της αστυνομίας)που δεν είχε καμία σχέση με την όλη υπόθεση(!)και την σύλληψη δύο ή τριών κουκουλοφόρων,αν και ελάχιστη σημασία έχει ένα τέτοιο νούμερο.Αυτά είναι απλώς στατιστικά στοιχεία,η ουσία είναι ότι η πορεία για άλλη μια φορά έχασε το νόημα της...Πως γίνεται να διαμαρτύρεσαι για την βία τουωκράτους και την ίδια στιγμή να την προκαλείς;Τα ιδανικά αυτών των ανθρώπων είναι υψηλά(μια κοινωνια χωρίς νόμους,με ανθρώπους με υψηλό ήθος και παιδεία κοντά στη φύση),ναι,αλλά δεν δικαιολογεί τις πράξεις τους,που όλοι βλέπουν πως έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Όσο για την πορεία και το περιεχόμενο της,αν και συμφωνώ να τιμήσουμε ένα αθώο παιδί δεν συμφωνώ να γίνει ήρωας•ήταν απλώς ένα παιδί..πυ βρέθηκε σε λάθος μέρος,τη λάθος στιγμή.Έτσι έγινε κα με τα τρία άτομα που πέθαναν στη Marfin(2009),2 άνδρες και μια έγκυος κοπέλα,εξαιτίας αναρχικών που έβαλαν φωτιά(άλλο ένα περήφανο χτύπημα στο σύστημα!) ,όμως κανείς δεν τους έκανε ήρωες,ξεχάστηκαν γρήγορα από όλους...Αν ήταν έτσι όλοι όσοι πεθαίνουν καθημερινά θα έπρεπε να γίνουν ήρωες,η διαφορά εδώ ήταν μόνο ότι τον σκότωσε αστυνομικός(ο οποίος ευτυχώς έχει τιμωρηθεί με ισόβια),χάρη στον οποίο όλη η ΕΛ.ΑΣ. έχει εισπράξει "κολακευτικά" σχόλια-δεν ήταν ποτέ και άγιοι,αλλά όταν γενικεύεις μια άποψη σε μια ομάδα οδηγήσε σε στερεότυπο,αν δηλαδή σήμερα,που η πορεία δεν κατάφερε να απομονώσει τους αναρχικούς,κάποιος έλεγε ότι στην πορεία υπήρχαν μόνο αναρχικοί θα το δεχόταν κανείς;Δεν νομίζω...

*Άρθρο 120 του Συντάγματος της Ελλάδος,Παράγραφος 4." Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία."


J.J.

Betrayal

More like a complicated sentiment or feeling,but also a simple and single action.A feeling I hope none ever feels,a situation I wish you will never be confronted to..!However,as much as I may hope or wish,betrayal would still be alive and kicking...destroying the last bridge between human beings,Trust.
Many people have learnt the hard way how tough may prove trusting somebody with all your body and mental power..because there are not enough people yet to respect this trust,mostly she is being rejected,like a withered leaf,which has no longer a place in their tree.

Miserable to hear,sad to see and painful to live,trust is being degraged,and owing to this degrage communication amongst human beings is at its last legs.Still there is hope!Or more likely,there could be..if only people could erase their past and make a new start!But who can ever trust the one who betrayed him?Who can make a new start,without being affected from his mistakes? The answer is define,No one.Although many may seem to try,and some of them may even seem having succeded building a new relationship with themselves,they have only built new walls between them.You can never forget,you can only pretend you have forgotten..and no human relationship can survive based on Lie and hypocrisy,seems as if somebody is trying to run on burnt ice...

Nobody can forget the traitor,nor his face..Some say that traitors are usually like angels,I totally agree,because only an angel-looking person will be able to detect your weaknesses.You only reveal your secrets to angels,waiting from them to keep it a secret,what if they are not?

-Who can ever forget?
-None,but many will surely regret...
-Who can ever trust the betrayer?
-None..

Just remember..
"Trust hurts".




J.J.

I missed what I've created,but I've kept on creating

I missed every single heartbeat
I missed every single tear drop
I missed the colour of your eyes
I missed your appearance in my mind,your flavor and your kiss
I missed your eyes glancing on mine,gazing on me
I missed seeing black next to white
I missed feeling your heart so close to mine...


*But I've created something new for me.

J.J.

Τα μονοπάτια

11.11.11 ώρα 11:11(Θέμα μεταφυσικής, Ο αριθμός 11)

Αλλαγές και επιλογές:τα ευχάριστα ή δυσάρεστα μονοπάτια του δρόμου της καθημερινότητας μας,κάθε μονοπάτι ξεχωριστό,με τη δική του ιστορία,με ή ακόμα και χωρίς νόημα για κάποιου.Τα περισσότερα μονοπάτια είναι δύσβατα,γεμάτα εμπόδια,προειδοποιούν για τους κινδύνους που κρύβουν,κάποια αλλα εύκολα,σχεδόν σε προκαλούν να τα ακολουθήσεις,κι όμως κάτι κρύβουν..κάποια άλλα θυμίζουν μισογκρεμισμένες γέφυρες:Για να τα επιλέξεις πρέπει να είσαι πραγματικά αποφασισμένος ή απλώς τρελός,για όλους τους υπόλοιπους υπάρχουν μονάχα για να τα βλέπουν,να ατενίζουν τον κίνδυνο που δεν δοκίμασαν ποτέ..υπερβολικά δειλοί ή μάλλον υπερβολικά λογικοί!


Οι επιλογές μας συνθέτουν το "είναι" ενός ανθρώπου,δηλαδή την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του.Οι αλλαγές πάλι συμβολίζουν το απρόοπτο,το ξαφνικό,το μαγικό..!Αυτό που φέρνει τα πάνω κάτω και μεταβάλει τη ζωή μας,το καινούργιο μονοπάτι πιο απλά.Φανερώνουν την ανάγκη να υπάρξει μια αλλαγή στην ζωή,την ανάγκη να σπάσει η μονοτονία με λίγα λόγια.Όλα αυτά γενικά συνθέτουν για μένα τον άνθρωπο,επειδή ότι όπως οι συγγραφείς και οι ποιητές έτσι και αυτός μιλά μέσα από το έργο του.Ας το δούμε και στην πράξη λοιπόν:

• Ο σταθερός δρόμος,χωρίς το παραμικρό παρακλάδι.Η επιλογή της μονότονης ζωής που δεν επιτρέπει τις ακρότητες που όμως βάζει όρια στη σκέψη·δείχνει ένα άνθρωπο του μέτρου και της σταθερότητας,ο οποίος δεν αναζητεί τη δράση,δεν επιδιώκει το καινούργιο,δεν ρισκάρει τίποτα,άρα..δεν κερδίζει και τίποτα.Χαρακτηρίζεται από υπομονή και αντέχει στη διάβρωση του χρόνου.

• Ο ανώμαλος,γεμάτος σταυροδρόμια.Τι να πρωτοπεί κανείς εδώ..η ταχύτητα και η προσαρμοστικότητα μόνο μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο σαν αυτό ευτυχισμένο!Η προσωποποίηση του ανθρώπου της δράσης,του άστατου..ο οποίος χάνει εύκολα το ενδιαφέρον από τους στόχους του και ψάχνει νέους.Βασίζεται στην έκρηξη(συναισθήματος κυρίως),και δεν πιστεύει στη διάρκεια,δεν ικανοποιείται με τίποτα αλλά δεν παραπονιέται ποτέ,δεν μένει άλλωστε πουθενά αρκετά για να μπορέσει να το κάνει αυτό,θα έλεγε κανείς πως ζει μονάχα μέσα από το ρίσκο.

• Κάπου στη μέση των άλλων δύο,υπάρχει και κάποιος που δεν έχει τον ενθουσιασμό του δεύτερου αλλά ούτε και την υπομονή του πρώτου.Σύνθετος χαρακτήρας...απρόβλεπτος,οι εκρήξεις του δεν είναι καθόλου αναμενόμενες -σε αντιθεση με τον δεύτερο-,έχει τον τρόπο του να ξεμπλέκει από τις δυσκολίες ενώ ξέρει να μην σκύβει το κεφάλι.Πόσα λίγα ξέρουν για αυτών οι γύρω του...έχει μάθει να κρύβεται πολύ καλά,δείχνοντας πότε το ένα του πρόσωπο,πότε το άλλο·μπορεί να μην υποκρίνεται αλλά ξέρει πως να αποφεύγει όσα δεν θέλει να αντιμετωπίσει,αρνείται να μείνει στάσιμος παρόλα αυτά.

• Τέλος,πάντα θα υπάρχει αυτός που ζει στις αναμνήσεις του,αυτός που αρνείται να αφήσει ταπο παρελθόν στη θέση του,που παίρνει ένα μονοπάτι που πάει μόνο ανάποδα...Ένας παιδί που περπατάει με τα χέρια,στην προσπάθεια του να επιστρέψει σε όσα έζησε και σε όσα έχασε,στις στιγμές που αγάπησε και αγαπήθηκε,αψηφά τους νόμους της Φύσης και της Ζωής και δεν προχωρά μπροστά,παρεκκλίνει από την πορεία που ακολουθούν οι υπόλοιποι κα οδηγείται ολομόναχος σε γνωστά -για αυτόν- μέρη και πρόσωπα.Έχει συνηθίσει να χάνει,αλλά δεν έχει μάθει να δέχεται την ήττα·κάνει ότι μπορεί για να γυρίσει πίσω.Βασικό χαρακτηριστικά: Η επιμονή και η θέληση που τον διακρίνουν και δεν τον αφήνουν να φύγει,δεν μπορεί να φύγει αν δεν δεχτεί την ήττα,συνεπώς δεν μπορεί να φύγει..

ΥΣ:Ίσως κάποιοι δουν κοινά σημεία με έναν ή και περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους,ίσως τους μοιάζουν,ίσως και όχι.

J.J

http://www.youtube.com/watch?v=fr1YFqN7lAk

Η ουσία των πραγμάτων.

(Άλλη μια ρουτίνα της καθημερινότητας,άλλη μια μέρα χωρίς ουσια,2 φίλοι συζητούν ένα κρύο φθινοπωρινό πρωινό)
-Μα τι έχει τελικά ουσια;;;
-Τίποτα.
-Δηλαδή δεν υπάρχει ουσία;...
-Φυσικά και υπάρχει.
-Που τότε;;
-Παντού.
-Με κοροιδεύεις;
-Όχι.
-Πως γίνεται να υπάρχει παντού ουσία αλλά τίποτα να μην έχει τότε;
-Πολύ εύκολα.
-Δηλαδή;Μίλα ξεκάθαρα!
-Ουσία δεν υπάρχει πουθενά σίγουρα,μα εμείς είμαστε αυτοί που αποφάσιζουμε τι έχει νόημα και ουσία,εμείς και για μας και μόνο.
(νεκρική σιωπή..)
-Αχά...κατάλαβα...
-Είσαι σίγουρος;
-Νομίζω..
-Ενδιαφέρον,για πες μου τι κατάλαβες λοιπόν.
-Κατάλαβα πως..
-Ναι;
-..πως δεν μπορεί να υπάρξει ουσία αν δεν το αποφασίσουμε εμείς!
-Φυσικά και μπορεί.
-Μα..εσύ μου είπες πως εμείς το επιλέγουμε..!
-Ναι,όντως έχεις δίκιο το είπα.
-Οπότε;
-Οπότε τι;
-Εμείς το επιλέγουμε;;;
-Περίπου.
-Εξήγησε μου...επιτέλους,ποιος κρινει τι έχει ουσία;
-Εμείς,απλώς..
-Απλώς τι;;;
-Όχι απαραίτητα συνειδητά,κάποιες φορές λειτουργεί και αποφασίζει το υποσυνείδητο μας.
-Άρα όχι εμείς;
-Χμ..ενδεχομένως και όχι.
-Γιατί;;;
-Γιατί...είναι πάνω από τις δυνάμεις μας..
-Να αποφασίσουμε;;;
-Όχι,να το ελέγξουμε...


J.J.

Όποιος ξεχνά το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει

Προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό μου,μα δεν αδείαζει.
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου,αλλά αυτός αρνείται να πειστεί.
Προσπαθώ να δω καθαρά,μα όλα θολά,όλα άδεια,εκτός..απο το μυαλό μου.
Πρσπαθώ να διώξω όλα αυτά που με πειράζουν,μα τίποτα δεν φεύγει..
Προσπαθώ να σε κάνω να καταλάβεις,
Προσπαθώ να σε κάνω να σταματήσεις,μα δεν έχω τη δύναμη,δεν έχω τον τρόπο,δεν μπορώ..αλλά και εσύ χωρίς να σου δείξω τον δρόμο δεν μπορείς να (με) καταλάβεις.
Με ρωτάς τι πάει λάθος και εγώ πως όλα πανε καλα προσποιούμαι..
Πως όλα είναι ακόμα δικά μου και πως τίποτε δεν αλλαξε.
Ρίχνω τον εαυτό μου στη λήθη και περιμένω τη στιγμή που δεν θα πονώ για να σηκωθώ..
Μα αυτή η στιγμή δεν φαίνεται να φτάνει.Τα πάντα μπερδεμένα μπροστά μας,και όλα ξεκάθαρα πίσω μας.
Το παρόν μας κυβερνά και μας τυραννά..το μέλλον μας φοβιζει..μα το παρελθόν;;
Μας αφήνει να το κοιτάμε..με χαμόγελο,με δάκρυ,με μελαγχολία..μα πάντα το κοιτάμε στα μάτια.
Ίσως δεν έπαψε ποτέ να μας πληγώνει όμως σίγουρα έπαψε να μας φοβίζει..
Ιστορία για το παρόν και παρακαταθήκη για το μέλλον...

J.J.

Μισό άδειο μυαλό..μισό γεμάτο μυαλό;

Η αρχή γνωστή,πάντα σαν παραμύθι,ενθουσιώδες και συναρπαστικό..συναρπαστικό και ενθουσιώδες,αλλά..χωρίς(;)happy end. Η συνέχεια μαγική..κοιτώ στο απέραντο γαλάζιο όπως το μικρό παιδί κοιτάζει την μαγεία των μεγάλων.Χάνομαι στο λάθος της στιγμής..
Το τέλος αναμενόμενο,σαν έτοιμοι απο καιρό το αποδέχονται.
Τους κοιτώ με ανοιχτά τα μάτια,αλλά αυτοί δεν με βλέπουν,ο ένας με τα μάτια πάνω στον άλλο..και όλοι οι άλλοι πάνω τους. Το συμπέρασμα,εύκολο:Το τέλος επακόλουθο της αρχής,η συνέχεια απαιραίτητη για τα άλλα δύο.
Όλοι εδώ για κανέναν,και κανένας εδω για κανέναν..

*Για την αποφυγή παρεξηγήσεων:τίποτα από όλα αυτα δεν αναφέρεται σε γεγονότα,είναι απλώς *ακατάσχετες σκέψεις*

J.J.