Η ουσία των πραγμάτων.

(Άλλη μια ρουτίνα της καθημερινότητας,άλλη μια μέρα χωρίς ουσια,2 φίλοι συζητούν ένα κρύο φθινοπωρινό πρωινό)
-Μα τι έχει τελικά ουσια;;;
-Τίποτα.
-Δηλαδή δεν υπάρχει ουσία;...
-Φυσικά και υπάρχει.
-Που τότε;;
-Παντού.
-Με κοροιδεύεις;
-Όχι.
-Πως γίνεται να υπάρχει παντού ουσία αλλά τίποτα να μην έχει τότε;
-Πολύ εύκολα.
-Δηλαδή;Μίλα ξεκάθαρα!
-Ουσία δεν υπάρχει πουθενά σίγουρα,μα εμείς είμαστε αυτοί που αποφάσιζουμε τι έχει νόημα και ουσία,εμείς και για μας και μόνο.
(νεκρική σιωπή..)
-Αχά...κατάλαβα...
-Είσαι σίγουρος;
-Νομίζω..
-Ενδιαφέρον,για πες μου τι κατάλαβες λοιπόν.
-Κατάλαβα πως..
-Ναι;
-..πως δεν μπορεί να υπάρξει ουσία αν δεν το αποφασίσουμε εμείς!
-Φυσικά και μπορεί.
-Μα..εσύ μου είπες πως εμείς το επιλέγουμε..!
-Ναι,όντως έχεις δίκιο το είπα.
-Οπότε;
-Οπότε τι;
-Εμείς το επιλέγουμε;;;
-Περίπου.
-Εξήγησε μου...επιτέλους,ποιος κρινει τι έχει ουσία;
-Εμείς,απλώς..
-Απλώς τι;;;
-Όχι απαραίτητα συνειδητά,κάποιες φορές λειτουργεί και αποφασίζει το υποσυνείδητο μας.
-Άρα όχι εμείς;
-Χμ..ενδεχομένως και όχι.
-Γιατί;;;
-Γιατί...είναι πάνω από τις δυνάμεις μας..
-Να αποφασίσουμε;;;
-Όχι,να το ελέγξουμε...


J.J.

Όποιος ξεχνά το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει

Προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό μου,μα δεν αδείαζει.
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου,αλλά αυτός αρνείται να πειστεί.
Προσπαθώ να δω καθαρά,μα όλα θολά,όλα άδεια,εκτός..απο το μυαλό μου.
Πρσπαθώ να διώξω όλα αυτά που με πειράζουν,μα τίποτα δεν φεύγει..
Προσπαθώ να σε κάνω να καταλάβεις,
Προσπαθώ να σε κάνω να σταματήσεις,μα δεν έχω τη δύναμη,δεν έχω τον τρόπο,δεν μπορώ..αλλά και εσύ χωρίς να σου δείξω τον δρόμο δεν μπορείς να (με) καταλάβεις.
Με ρωτάς τι πάει λάθος και εγώ πως όλα πανε καλα προσποιούμαι..
Πως όλα είναι ακόμα δικά μου και πως τίποτε δεν αλλαξε.
Ρίχνω τον εαυτό μου στη λήθη και περιμένω τη στιγμή που δεν θα πονώ για να σηκωθώ..
Μα αυτή η στιγμή δεν φαίνεται να φτάνει.Τα πάντα μπερδεμένα μπροστά μας,και όλα ξεκάθαρα πίσω μας.
Το παρόν μας κυβερνά και μας τυραννά..το μέλλον μας φοβιζει..μα το παρελθόν;;
Μας αφήνει να το κοιτάμε..με χαμόγελο,με δάκρυ,με μελαγχολία..μα πάντα το κοιτάμε στα μάτια.
Ίσως δεν έπαψε ποτέ να μας πληγώνει όμως σίγουρα έπαψε να μας φοβίζει..
Ιστορία για το παρόν και παρακαταθήκη για το μέλλον...

J.J.

Μισό άδειο μυαλό..μισό γεμάτο μυαλό;

Η αρχή γνωστή,πάντα σαν παραμύθι,ενθουσιώδες και συναρπαστικό..συναρπαστικό και ενθουσιώδες,αλλά..χωρίς(;)happy end. Η συνέχεια μαγική..κοιτώ στο απέραντο γαλάζιο όπως το μικρό παιδί κοιτάζει την μαγεία των μεγάλων.Χάνομαι στο λάθος της στιγμής..
Το τέλος αναμενόμενο,σαν έτοιμοι απο καιρό το αποδέχονται.
Τους κοιτώ με ανοιχτά τα μάτια,αλλά αυτοί δεν με βλέπουν,ο ένας με τα μάτια πάνω στον άλλο..και όλοι οι άλλοι πάνω τους. Το συμπέρασμα,εύκολο:Το τέλος επακόλουθο της αρχής,η συνέχεια απαιραίτητη για τα άλλα δύο.
Όλοι εδώ για κανέναν,και κανένας εδω για κανέναν..

*Για την αποφυγή παρεξηγήσεων:τίποτα από όλα αυτα δεν αναφέρεται σε γεγονότα,είναι απλώς *ακατάσχετες σκέψεις*

J.J.

Useless Thoughts..( Cries in Vain )

   -Many times people cry and they cannot understand why..they don't know..they just cry.

   -Useless cries..If you can't understand the reason why you're crying you shouldn't put yourself in such a torturous procedure?

   -Relief!yeah that's the reason..Make yourself pain so that you can stand on your feet again!This may be a clue...but still not a reason.

   -However..relief comes but the reason remains..and you don't  why..relief is too to be worth the wounds,next time it surely will be even worse...

   -Don't you ever want to know the reason?No..you are far too superficial and weak to make your mental world bleed once more.Pathetic..you prefer constant pain than fighting with your fears..

 
 *After all,we are the one that make our falling tears innocent and useless,in vain.*



"Your cries in vain..your cries in vain..
( *I look away!*) "
J.J.

Facebook

Τα υπέροχα πράγματα που συμβαίνουν μόνο στο fb..
-Στο fb σχεδόν όλοι χαμογελάνε σε όλους αν τους γράψουν κάτι στον τοίχο ή αν σχολιάσουν και ας μην τους πάνε.

-Σχεδόν όλοι μοιράζουν φιλάκια/καρδούλες και λένε ο ένας τον άλλον(τα αγόρια στα κορίτσια,και αντίστροφα..) "αγάπη μου" και άλλα τέτοια(πάντα συνοδευόμενα),και άντε μετά να καταλάβεις τι είναι όλοι αυτοί μεταξύ τους.Δεν ξέρεις αν είναι έστω φίλοι ή αν μιλάνε καν,μπορεί να μην έχουν δει ποτέ ο ένας τον άλλον και να λένε τέτοια πράγματα.
-Οι περισσότεροι έχουν τουλάχιστον 500 άτομα ως φίλους,από αυτούς ζήτημα να ξέρουν τους μισούς,τους άλλους μισούς κάπου τους είδαν από μακριά ή τους ξέρει κάποιος φίλος τους οπότε και τους έκαναν add,έτσι γιατί βαριόντουσαν ή έτσι για το γαμώτο.Η υπέροχη συνέχεια είναι να τους βάλουν και στην οικογένεια τους χωρίς λόγο,αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...
-Και άλλα πολλά ακόμα.

Βέβαια όλοι οι υπόλοιποι βλέποντας τα όλα αυτά δεν ξέρουν τι να καταλάβουν,αυτοί οι 2 που είναι φίλοι γνωρίζονται;Αυτός που στέλνει καρδούλες και χαμόγελα σε μια κοπέλα την γουστάρει;Τα έχουνε;Αυτή που απαντάει,με καρδούλα και χαμόγελα επίσης(λες και είναι υποχρεομένη από κάποια "ανώτερη δύναμη",γουό!)τον γουστάρει;Τον συμπαθεί;Ή μήπως ούτε ΚΑΝ αυτό;

Τι να πει κανείς,μάλλον εκεί που αρχίζει το fb τελειώνει η ζωή,μπαίνουμε σε έναν άλλο κόσμο..υποκρισίας και βλακείας,ο καθένας δεν ξέρει τι του γίνεται εκεί μέσα,και ούτε εγώ υποκρίνομαι πως ξέρω,αλλά από αυτά που κάνω μάλλον φαίνεται πως υποκρίνομαι πολύ λιγότερο από άλλους!

(Ίσως πολλοί να πουν πως κράζω,και χωρίς λόγο,αλλά εγώ αυτά είχα να πω και αυτά είπα.)


*Επίσης πολλοί από εσάς μπορεί να το διαβάσουν αυτό και να πουν "εγώ δεν είμαι έτσι!εγώ φέρομαι έτσι μόνο στους φίλους μου,και όλους τους φίλους μου στο fb τους ξέρω!"...για κοιτάξτε λίγο τι κάνετε,τι γράφετε,σε ποίους,και μετά σκεφτείτε τι εννοούσατε,και γιατί τα γράψατε όλα αυτά..ίσως έτσι βάλετε λίγο μυαλό και χρησιμοποιήσετε το fb ως αυτό που έπρεπε να ήταν,ένα απλό μέσο για να διατηρούμε την επικοινωνία μεταξύ μας,και όχι να την ξεφτιλίζουμε όπως τώρα...
J.J.

Λάθη,μία ανθρώπινη πραγματικότητα...

Δεν υπάρχει μέρα στη ζωή μας που να μην τα συναντάμε,είτε σε εμάς είτε σε άλλους,αλλά τα συναντάμε,ακόμα και όταν δεν τα βλέπουμε..Πολλές φορές τα λάθη είναι υποκειμενικά,κάτι που σε ένα άτομο φάνηκε ως λάθος σε έναν άλλο ίσως φανεί ως λογική/φυσική και σωστή πράξη..με ένα απλό και γενικό παράδειγμα,η εκδίκηση εκτός από ένα πιάτο που -συνήθως- τρώγεται κρύο είναι και αμφιλεγόμενο γεγονός.Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η εκδίκηση είναι αναγκαία και την αναγνωρίζουν ως μορφή δικαιοσύνης,ενώ κάποιοι άλλοι πως είναι αχρείαστη και ανούσια..δύσκολο να διαλέξεις τι είναι σωστό από τα δύο..Και αν είναι και τα δύο;Και αν κάνεις *λάθος*?!?!Εδώ μπαίνουμε σε ένα κρίσιμο ερώτημα..ποιο είναι το λάθος τελικά;Είναι λάθος να θέλεις μονίμως να κερδίζεις ή να υποτάσσεσαι στην ήττα;Είναι λάθος να κυνηγάς κάτι ή λάθος να το αφήνεις να (ξε)φύγει;Η απάντηση δεν είναι ποτέ ξεκάθαρη,ή μάλλον είναι,πιο ξεκάθαρη από ποτέ..*ΠΟΤΕ* δεν μπορείς να ξέρεις εάν κάτι είναι λάθος!Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχεις ακούσει και θα ακούσεις όμως πολλούς να σου λένε τι είναι λάθος και τι σωστό,δεν θα έχουν όμως ούτε άδικο,αλλά ούτε και δίκιο..

Ίσως από ηθικής πλευράς να μοιάζει λάθος,ή να μοιάζει παράλογο..ή -ακόμα χειρότερα για μένα- κατακριτέο από την κοινωνία,αλλά σπάνια ένα θέμα ή μια πράξη μοιάζει λάθος από κάθε πλευρά,πάντα υπάρχει μια πλευρά η οποία θα "αθωώνει" το περίεχομενο τους.Ότι είναι λάθος για μένα ίσως είναι σωστό για κάποιον άλλο,αλλά μήπως είμαστε και οι 2 λάθος;Γιατί όχι;Τα λάθη ανθρώπινα,και εμείς ως άνθρωποι τα υπηρετούμε εκ γενετής..και θα τα υπηρετούμε,δεν υπάρχει άλλος δρόμος,άλλωστε και οι άνθρωποι λάθη δεν είναι;Τα λάθη από λάθη γεννιούνται.


J.J. 

Letting go...

As we live we earn new experiences...This is what life should be, aquiring new experiences and putting them in good use in the future.


What these experiences are is our past, something we lived and from which we learned new things.It's important though leaving the past behind before moving on to the future.But what happens if your past runs after you?Sometimes it means that you need to earn something more so you should look into it.Most times though, you just have to let it go...By staying back you just put salt to an open wound.If your past chases you what you can do is to ignore it.That might seem the easy way out but it is much better that way.What you need to keep is the memories to go on and the people who are trully worth.


Letting go is not so easy.It's like trying to defeat gravity, it took humanity ages to do that.What you need to defend against the past's warp is mental resistance and clarity of mind.If you can see the truth and what's good for you, you will just let it go.
In the end what you will earn is serenity and  being ready to face whatever the future brings.

Do you feel cold and lost in desperation? 
You build up hope, but failure's all you've known. 
Remember all the sadness and frustration 
and let it go, let it go...
G.V.